ಇಂದು ರಾತ್ರಿ ನಿನಗೊಂದು ಕವಿತೆ ಬರೆಯಬೇಕೆಂದಿದ್ದೆ
ಆದರೆ ಈ ಊರು ಅಡ್ಡ ಬರುತ್ತಿದೆ
ನಾಳೆ ಎಂಬುದೇ ಸುಳ್ಳು ಎಂಬಂತೆ
ದಾರಿಗಳು ತೆರೆಯುತ್ತಲೇ ಇದ್ದವು
ಒಂದೇ ದಿನ ಬದುಕುವ ಜೀವಿಗಳಂತೆ
ನಾವು ಅಲೆದಾಡಿದೆವು
ಹಾಗಾಗಿ ಆ ಕವಿತೆ
ಆ ನಡಿಗೆಯಾಯಿತು
ನಗುವಾಯಿತು
ರಸ್ತೆ ದಾಟುವ ನಡುವಿನ
ಮೌನದ ಕ್ಷಣಗಳಾಯಿತು
ಬಹುಶಃ ಇದೇ ನಿಜವಾದ ಕವಿತೆ
ಪ್ರತಿಕ್ಷಣವನ್ನೂ ಜೀವಿಸಿದ ಮೇಲೆ
ಬರೆಯಲು ಉಳಿಯುವುದಾದ್ರೂ ಏನು?
ಬದುಕಿಗಿಂತ ಕಠಿಣ ಶಿಕ್ಷೆಯೇ ಇಲ್ಲ
ಇನ್ನಾವ ಅಪರಾಧವೂ ಉಳಿಯಲೇ ಇಲ್ಲ
ಚೂರುಚೂರಾಗಿ ಹಂಚಿ ಹೋಗಿರುವೆನು
ನನ್ನ ಪಾಲಿಗೆ ಒಂಚೂರೂ ಇರಲೇ ಇಲ್ಲ
ಜೀವವೇ, ಮರಣವೇ ನಿನ್ನ ಗುರಿ
ಬೇರೆ ಯಾವ ದಾರಿಯೂ ಕಾಣಲೇ ಇಲ್ಲ
ಚೂರು ಹೆಚ್ಚು ಕಡಿಮೆಯಾದರದು ಸತ್ಯವೇ ಅಲ್ಲ
ಸುಳ್ಳಿಗೆ ಮಿತಿಯೆಂಬುದು ಅಳಿಯಲೇ ಇಲ್ಲ
ಜೀವವೇ, ಈಗ ಹೇಳು, ಎಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗೋಣ
ಸಂತೆಯಲ್ಲಿ ವಿಷ ಕೂಡ ಸಿಗಲೇ ಇಲ್ಲ
ಎಂಥ ಅವತಾರ, ಎಂಥ ಪೈಗಂಬರ
ಅನಿಸುತಿದೆ ದೇವರೇ ಇರಲೇ ಇಲ್ಲ
ಚಿನ್ನದ ಚೌಕಟ್ಟನು ಹಾಕಿದರೆ ಏನು
ಕನ್ನಡಿಗೆ ಸುಳ್ಳು ಹೇಳಲು ಬರಲೇ ಇಲ್ಲ
ತನ್ನ ಪದಗಳೊಳಗೆ ತಾನು ಜೀವಂತ
‘ನೂರ್’ ಈ ಲೋಕದಿಂದ ಹೋಗಲೇ ಇಲ್ಲ
ನಾನು ಬರೆಯುತ್ತೇನೆ
ನೀವು ಓದಲಲ್ಲ
ನಾನಿನ್ನೂ ಉಸಿರಾಡಲು
ಅಕ್ಷರಗಳು ಭೋರ್ಗರೆದು ಹರಿಯುತ್ತವೆ
ಯಾರೇನೆಂದು ಕೊಳ್ಳುವರೆಂಬ
ಭಯವಿಲ್ಲದೆ
ಈ ಬರೆದ ಪುಟಗಳು
ನನ್ನ ಬಗ್ಗೆ ತೀರ್ಪು ಕೊಡುವುದಿಲ್ಲ
ಆಮೇಲೆ
ಬರೆದ ಪುಟಗಳನ್ನು
ಹರಿದು ಬೀಸಾಕುತ್ತೇನೆ
ಇನ್ನೂ ಹೇಗೆ ಬದುಕಿ ಉಳಿದೆನೆಂದು
ನೀವು ಇಣುಕಿ ನೋಡುವ ಮೊದಲು
ಬಿಡುಗಡೆ
ಬರವಣಿಗೆಯ ಪ್ರತಿ ಸಾಲೂ
ಬಿಡುಗಡೆ
ಈ ವರ್ಷದ ಮೊದಲ ದಿನ
ಈ ಕೆಳಗಿನ ನಿರ್ಣಯಗಳನ್ನು ಮಾಡಿದ್ದೇನೆ:
ದಿನವೂ ವ್ಯಾಯಾಮ- ಯೋಗ ಮಾಡುತ್ತೇನೆ.
ಖರೀದಿಸಿದ ಎಲ್ಲಾ ಪುಸ್ತಕಗಳನ್ನು ಓದುತ್ತೇನೆ.
ಸ್ನೂಜ್ ಬಟನ್ ಒತ್ತುವುದನ್ನು ನಿಲ್ಲಿಸುತ್ತೇನೆ.
ಟಿಕ್‌ಟಾಕ್ ಸ್ಕ್ರೋಲ್ ಮಾಡುವುದನ್ನು ಬಿಡುತ್ತೇನೆ.
ಇನ್ಸ್-ಟಾ, ಫೇಸ್-ಬುಕ್ ತ್ಯಜಿಸುತ್ತೇನೆ.
ಎಲ್ಲ ವಾಟ್ಸ್-ಆಪ್ ಗುಂಪುಗಳನ್ನು ತೊರೆಯುತ್ತೇನೆ.
ಪ್ರತಿದಿನ ಧ್ಯಾನ ಮಾಡುತ್ತೇನೆ.
ಎಲ್ಲರನ್ನೂ ಅವರಿರುವಂತೇ ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೇನೆ.
ನಾನು ನನ್ನನ್ನು ಕೂಡ ಕ್ಷಮಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೇನೆ.
ನನ್ನ ಬಹುಪಾಲು ಸಾಲಗಳನ್ನು ತೀರಿಸುತ್ತೇನೆ.
ಖರ್ಚು ಮಾಡಿದ್ದಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ಉಳಿಸುತ್ತೇನೆ.
ನನ್ನ ಆಸೆ-ಅಗತ್ಯಗಳನ್ನು ಕಡಿಮೆ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೇನೆ.
ನನ್ನ ಸಂಗಾತಿಯ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕಿವಿಯಿಟ್ಟು ಕೇಳುತ್ತೇನೆ.
ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಉಪದೇಶ ಮಾಡುವುದನ್ನು ಬಂದ್ ಮಾಡುತ್ತೇನೆ.
ನನ್ನ ತಂದೆ ತಾಯಿಗೆ ಸಾಕಷ್ಟು ಸಮಯ ನೀಡುತ್ತೇನೆ.
ಯಾರೂ ನೋಡುತ್ತಿಲ್ಲ ಎನ್ನುವ ಹಾಗೆ ಕುಣಿಯುತ್ತೇನೆ.
ಹಾಲಿಡೇಗಳಲ್ಲಿ ಫೋಟೋ ತೆಗೆಯುವುದನ್ನು ಕೈಬಿಟ್ಟು
ಪ್ಲಾನ್ ಮಾಡದೇ ಅಲೆದಾಡುತ್ತೇನೆ.
ನಾನು ಟಿವಿ ಸುದ್ದಿ-ಚರ್ಚೆ ನೋಡುವುದನ್ನು ನಿಲ್ಲಿಸುತ್ತೇನೆ.
ನೆಟ್‌ಫ್ಲಿಕ್ಸ್ ಬಿಂಜ್-ವಾಚ್ ಮಾಡುವುಕ್ಕೆ ಬೈ ಹೇಳುತ್ತೇನೆ.
ಲೈವ್ ಕ್ರಿಕೆಟ್ ಮತ್ತು ಫುಟ್‌ಬಾಲ್ ಬದುಕಿಗೆ ಬ್ರೇಕ್ ಹಾಕುತ್ತೇನೆ.
ಈ ವರ್ಷದ ಮೊದಲ ದಿನದಂದು
ಹೀಗೆಲ್ಲ ಬರೆದುಕೊಳ್ಳುವುದು
ನನಗೆ ಒಂಚೂರೂ ಇಷ್ಟವಿಲ್ಲ.
ಏಕೆಂದರೆ,
ಕಳೆದ ವರ್ಷದ ಮೊದಲ ದಿನವೂ ಹೀಗೆಯೇ ಬರೆದಿದ್ದೆ ,
ಅದರ ಹಿಂದಿನ ವರ್ಷದಂತೆಯೇ,
ಮತ್ತದರ ಹಿಂದಿನ ವರ್ಷದಂತೆಯೇ!
ಈ ವರ್ಷ,
ನಾನು ದಿನವೂ ವ್ಯಾಯಾಮ- ಯೋಗ ಮಾಡಿದ್ದೇನೆ.
ಖರೀದಿಸಿದ ಎಲ್ಲಾ ಪುಸ್ತಕಗಳನ್ನು ಓದಿದ್ದೇನೆ.
`ಸ್ನೂಜ್ ಬಟನ್` ಒತ್ತುವುದನ್ನು ನಿಲ್ಲಿಸಿದ್ದೇನೆ.
ನಾನು ಟಿಕ್‌ಟಾಕ್ ಸ್ಕ್ರೋಲ್ ಮಾಡುವುದನ್ನು ಬಿಟ್ಟಿದ್ದೇನೆ.
ಇನ್ಸ್-ಟಾ, ಫೇಸ್-ಬುಕ್ ತ್ಯಜಿಸಿದ್ದೇನೆ.
ಎಲ್ಲ ವಾಟ್ಸ್-ಆಪ್ ಗುಂಪುಗಳನ್ನು ತೊರೆದಿದ್ದೇನೆ.
ನಾನು ಪ್ರತಿದಿನ ಧ್ಯಾನ ಮಾಡಿದ್ದೇನೆ.
ಎಲ್ಲರನ್ನೂ ಅವರಿರುವಂತೇ ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡಿದ್ದೇನೆ.
ನಾನು ನನ್ನನ್ನು ಕೂಡ ಕ್ಷಮಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದೇನೆ.
ನನ್ನ ಬಹುಪಾಲು ಸಾಲಗಳನ್ನು ತೀರಿಸಿದ್ದೇನೆ.
ಖರ್ಚು ಮಾಡಿದ್ದಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ಉಳಿಸಿದ್ದೇನೆ.
ನನ್ನ ಆಸೆ-ಅಗತ್ಯಗಳನ್ನು ಕಡಿಮೆ ಮಾಡಿಕೊಂಡಿದ್ದೇನೆ.
ನನ್ನ ಸಂಗಾತಿಯ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕಿವಿಯಿಟ್ಟು ಕೇಳಿದ್ದೇನೆ.
ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಉಪದೇಶ ಮಾಡುವುದನ್ನು ಬಂದ್ ಮಾಡಿದ್ದೇನೆ.
ನನ್ನ ತಂದೆ ತಾಯಿಗೆ ಸಾಕಷ್ಟು ಸಮಯ ನೀಡಿದ್ದೇನೆ.
ಯಾರೂ ನೋಡುತ್ತಿಲ್ಲ ಎನ್ನುವ ಹಾಗೆ ಕುಣಿದಿದ್ದೇನೆ.
ಹಾಲಿಡೇಗಳಲ್ಲಿ ಫೋಟೋ ತೆಗೆಯುವುದನ್ನು ಕೈಬಿಟ್ಟು
ಪ್ಲಾನ್ ಮಾಡದೇ ಅಲೆದಾಡಿದ್ದೇನೆ.
ನಾನು ಟಿವಿ ಸುದ್ದಿ-ಚರ್ಚೆ ನೋಡುವುದನ್ನು ನಿಲ್ಲಿಸಿದ್ದೇನೆ.
ನೆಟ್‌ಫ್ಲಿಕ್ಸ್ ಬಿಂಜ್-ವಾಚ್ ಮಾಡುವುಕ್ಕೆ ಬೈ ಹೇಳಿದ್ದೇನೆ.
ಲೈವ್ ಕ್ರಿಕೆಟ್ ಮತ್ತು ಫುಟ್‌ಬಾಲ್ ಬದುಕಿಗೆ ಬ್ರೇಕ್ ಹಾಕಿದ್ದೇನೆ.
ಈ ವರ್ಷದ ಕೊನೆಯ ದಿನದಂದು
ಹೀಗೆಲ್ಲ ಬರೆಯುವುದು ನನ್ನಾಸೆಯಾಗಿತ್ತು.
ಆದರೆ ಅವುಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದನ್ನೂ ನಾನು ಪೂರೈಸಲಿಲ್ಲ,
ಏಕೆಂದರೆ,
ಕಳೆದ ವರ್ಷವೂ ಹಾಗೇ ಆಗಿತ್ತು,
ಅದರ ಹಿಂದಿನ ವರ್ಷದಂತೆಯೇ,
ಅದರ ಹಿಂದಿನ ವರ್ಷದಂತೆಯೇ!
(ಈ ಕವನ ಕಳೆದ ವರ್ಷದ ಕಾಪಿ ಅಂಡ್ ಪೇಸ್ಟ್!)
`ನಿನಗೆ ಹೇಗೆ ಬೇಕೋ ಹಾಗೆ ನಗು,
ಆದರೆ ಗಂಡಸರ ಮುಂದೆ ಅಷ್ಟು ಜೋರಾಗಿ ನಗಬೇಡ.
ನಿನಗೇನು ಬೇಕೋ ಹಾಕಿಕೊ,
ಆದರೆ ಸ್ಕರ್ಟನ್ನು ಮೊಣಕಾಲ ಕೆಳಗೆ ಹಾಕಿಕೊ,
ಎದೆಯ ಸೀಳು ಮತ್ತು ಹೊಕ್ಕುಳ ಕಾಣದಂಥ ಟಾಪ್ ಹಾಕಿಕೊ,`
ಎಂದ ಅಮ್ಮನ ಮಾತಿಗೆ ಸುಮ್ಮನೆ ನಕ್ಕೆ.
ಪೇಪರ್ ಓದುತ್ತ ಕೂತ ಅಪ್ಪ ಸಮ್ಮತಿಸುತ್ತಿದ್ದ.
`ನಿನ್ನ ಗಂಡ ಏನೂ ಅನ್ನುವುದಿಲ್ಲವೇನೇ?
ಎಂದು ಮತ್ತೆ ಕೇಳಿದಳು.
`ಮಕ್ಕಳನ್ನೂ ಸಲಹಬಲ್ಲೆ,
ಮನೆಯನ್ನೂ ನಡೆಸಬಲ್ಲೆ,
ವಾಹನವನ್ನೂ ಓಡಿಸಬಲ್ಲೆ,
ಆಫೀಸನ್ನೂ ನಡೆಸಬಲ್ಲೆ,
ಮಣಭಾರದ ಸೀರೆಯುಟ್ಟು
ಕಲ್ಯಾಣಮಂಟಪದಲ್ಲಿ
ದಿನವಿಡೀ ಓಡಾಡಬಲ್ಲೆ,
ಹೈಹೀಲ್ಸ್ ಹಾಕಿಕೊಂಡು
ಕ್ಲಬ್ಬಿನಲ್ಲಿ ಪಾರ್ಟಿಯಲ್ಲಿ
ರಾತ್ರಿಯಿಡೀ ಕುಣಿಯಬಲ್ಲೆ.
ಅನ್ನೋ ಜನರು ಅನ್ನಲಿ ಬಿಡಿ, ಅಮ್ಮ,
ಎಲ್ಲರ ಮಾತು ಕೇಳುವಂತೆ
ನಿನ್ನ ಮಾತನ್ನೂ
ನನ್ನ ಗಂಡನ ಮಾತನ್ನೂ
ಕೇಳಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೇನೆ
ಈ ಜಘನ ಘನ ಜಘನ
ಗಜಗಮನಕೆ
ಬೇಕು ಅವಕಾಶ.
ಸಾಲುವುದಿಲ್ಲ ಸಣ್ಣ
ಪುಟ್ಟ ಜಾಗಗಳು. ಈ ಜಘನ
ಸರ್ವತಂತ್ರ ಸ್ವತಂತ್ರ.
ಇಷ್ಟವಾಗುವುದಿಲ್ಲ ತಡೆದರೆ ಯಾರೂ.
ಈ ಜಘನವನ್ನು ಕಟ್ಟಿ ಹಾಕಲಾರರು ಯಾರೂ,
ಹೋಗುತ್ತದೆ ಹೋಗಬೇಕೆಂದ ಕಡೆ
ಮಾಡುತ್ತದೆ ತನಗನಿಸಿದ್ದನ್ನು.
ಈ ಜಘನ ಪ್ರಬಲ ಜಘನ.
ಈ ಜಘನ ಮಾಯಾ ಜಘನ.
ಗೊತ್ತು ನನಗೆ, ಈ ಜಘನ
ಸಿಕ್ಕಿಸಿ ಗಂಡಸನ್ನು ಮಾಯಾಜಾಲದಲ್ಲಿ
ತಿರುಗಿಸುತ್ತದೆ ಅವನ ಬುಗುರಿಯಂತೆ.
ನನ್ನ ಬಟ್ಟಲು ಮತ್ತೆ ಖಾಲಿಯಾಗುತ್ತಲಿದೆ, ತುಂಬಿಸಿ ಬಿಡು
ನೀ ತೊರೆವ ಗಾಯ ಬಹಳ ನೋಯುತ್ತಲಿದೆ , ಕುಡಿಯಲು ಬಿಡು
ಎಲ್ಲ ಮರೆತು ಮುಂದೆ ಸಾಗೆಂದು ಹೇಳಬಂದಿರುವೆ ನೀನು
ನಾವು ಬಂದ ದಾರಿಯಲಿ ಗುರುತುಗಳು ಕಾಯುತ್ತಲಿವೆ, ಹೆಕ್ಕಲು ಬಿಡು
ನೀ ನೀರುಣಿಸಿದ ಬಳ್ಳಿಯ ತುಳಿದು ಸಾಗಿಹೆ ನೀನು
ಅಲ್ಲೊಂದು ಅರಳಿದ ಹೂ ಅಳುತ್ತಲಿದೆ, ನನಗೆ ಬಿಡು
ನನ್ನ ಪ್ರೇಮ ನಿನಗಷ್ಟು ಬೇಗ ಸಾಕಾಯಿತೆ?
ಹಣೆಯಲಿ ಬರೆದಿದ್ದೇ ಇಷ್ಟು ಅನ್ನುತ್ತಲಿದೆ, ಇರಲಿ ಬಿಡು
ಪ್ರೇಮವಿರದ ಬದುಕು ಮದಿರೆಯಿರದ ಬಟ್ಟಲು
ಬದುಕಲು ನಿನ್ನ ನೆನಪನು ಕುಡಿಯುತ್ತಲಿದೆ, ಬಿಟ್ಟು ಬಿಡು
ಪ್ರೇಮದ ನಿರಂತರ ಹುಡುಕಾಟವಂತೆ ಬದುಕು
ಈ ಹುಡುಕಾಟ ಕವನವಾಗುತ್ತಲಿದೆ, ಬರೆಯಲು ಬಿಡು
ಹಕ್ಕಿಯೊಂದು ರೆಕ್ಕೆಬಲಿತು
ಗೂಡು ಬಿಟ್ಟಿತು ಹಾರಿ
ಯೋಚಿಸುತ್ತ ಮುಂದೆ ಒಮ್ಮೆ
ಮರಳಿ ಬರುವೆನು ದಾರಿ |ಪ।
ಹುಲ್ಲು ಕಡ್ಡಿ ಗರಿಕೆ ಹೆಕ್ಕಿ
ಪುಟ್ಟ ಮನೆಗಾಗಿ
ಆದ್ರೆ ಕಾಲನ ಗಾಳಿ ಮಳೆಗೆ
ಚೂರು ಚೂರಾಗಿ
ಮನೆಯು ಮುರಿದು ಹಾಳಾಗಿ
ಎಲ್ಲ ಬರಿದು ಬರಿದಾಗಿ।ಅ.ಪ।
ದಾರಿಹೂಕನೇ ತಾಳಿಕೋ
ಬರುವುದಿಲ್ಲೇ ಬೆಳಕೋ
ಎಲ್ಲಿ ಓಟ ಯಾಕೆ ಓಟ
ದೂರ ದೂರ ನೀ ಹೋಗುವೆ
ಮರಳಿ ಬರುವುದು ಸಾಧ್ಯವೇ
ಎಲ್ಲಿ ಓಟ ಯಾಕೆ ಓಟ
ಹಕ್ಕಿಗೆಂದೂ ಬೇರೆ ನೆಲದಲಿ
ಪ್ರೀತಿ ಮೂಡಿತ್ತಾ?
ಹಳ್ಳಿಯಾ ಹಳೆ ಆಲ್ದಮರದ
ನೆನಪು ಕಾಡಿತ್ತ ।೧।
ಈ ಕಣ್ಣೀರಿನ ಧಾರೆಯು
ಸುರಿಯುತಿಹುದು ಕ್ಷಣ ಕ್ಷಣ
ನಿನ್ನ ಮುಂದೆ ಕಣ್ಣ ಮುಂದೆ
ಬಾಳಿನಾ ಪ್ರತಿ ತಿರುವಲು
ಬೆಳಗು ಕಾದಿದೆ ಕಾಣಣ್ಣ
ಎಲ್ಲಿ ಓಟ ಯಾಕೆ ಓಟ
ಕಣ್ಣೀರಿನೊಡನೆ ಜಗಳವಾಡಿ
ಹಕ್ಕಿ ಮಲಗಿತ್ತ
ಚಂದದೊಂದು ಗೂಡುಕಟ್ಟಿದ
ಕನಸು ಕಂಡಿತ್ತ!೨!
(‘ಇಕ ಚಿರಯ್ಯಾ‘ ಎನ್ನುವ ಸಿನೆಮಾ ಹಾಡಿನ ಅನುವಾದ, ಅದೇ ಢಾಟಿಯಲ್ಲಿ)